مدیریت دانش سازمانی

هر سازمانی مقدار زیادی دانش دارد که هیچ‌جا نوشته نشده: اینکه فرایند تسویه با آن تأمین‌کنندهٔ خاص چطور است، چرا آن مشتری تخفیف ویژه دارد، یا اینکه آن خطای نرم‌افزاری را دفعهٔ قبل چطور حل کردیم. این‌ها در ذهن چند نفر است و وقتی آن‌ها نیستند، سازمان همان کار را از صفر یاد می‌گیرد.

تلاش برای حل این مشکل معمولاً به یک پوشهٔ مشترک پر از فایل ورد ختم می‌شود که هیچ‌کس در آن چیزی پیدا نمی‌کند و هیچ‌کس هم به‌روزش نمی‌کند. مسئله نبودِ ابزار نوشتن نیست؛ نبودِ ابزار پیدا کردن است.

مدیریت دانش اودو مستندات را جایی می‌گذارد که کار در آن انجام می‌شود. مقالات ساختار درختی دارند، در محتوا قابل جستجو هستند و مهم‌تر از همه می‌توانند به رکوردهای واقعی وصل شوند — دستورالعمل رسیدگی به یک نوع تیکت، کنار همان نوع تیکت. یعنی دانش سر راه کار قرار می‌گیرد، نه در یک بایگانی جدا؛ درست مثل بقیهٔ ابزارهای بهره‌وری که روی همان پایگاه داده می‌نشینند.